Foxy fashion

Gepost op 06 november 2013

OF-20131106_5102

Mooie vos die vanuit een stil plekje vanuit een schuilhut gefotografeerd kon worden. Onbespied gewaand stapte hij voorzichtig in het water en leste al slobberend zijn dorst. Misschien een muis weg te spoelen, of een slome vink? Foto’s als deze maak je met geduld, kennis van het gedrag en het dagritme van een vos.

Of niet?

OF-20131106_5070
De opportunisten verzameld

De werkelijkheid is anders. Je kunt je gewoon inschrijven voor een themaworkshop vossenfotografie. Je wandelt met een gemengd gezelschap van 12 man en twee begeleidende natuurfotografen de duinen in en als je tussen 12 en 2 op de juiste plek zit zie je 1 tot 5 vossen rondscharrelen. Zakje hondenbrokjes bij de hand (die ruiken ze op kilometers afstand al). Voer gebruiken om dieren te fotograferen is misschien niet geheel onomstreden maar ook weer niet heel erg fout. Vossen volledig van hun normale voedselpatroon afhelpen door ze vrijwel dagelijks te voeren is wél zorgelijk. Gedroogde kip, brokjes, ontbijtkoek – het maakt niet uit. Wat me vooral enorm verbaast is het feit dat iedereen, dus ook natuurfotografen die voor zo’n workshop € 700 opstrijken, hun gedrag in perspectief denken te zetten door te melden ‘dat iedereen het doet’. Even later komt er nog een vos aanhobbelen en nog even later liggen ze te vechten op het pad. Enthousiaste geluiden uit de groep: die heb ik er mooi op staan – zag je dat! De begeleider legt uit dat ze dit doen om hun rangorde te bepalen. Rangorde? Vossen jagen solitair en hebben een eigen territorium. Ze zijn door de brokjes bij elkaar gelokt en maken daar gewoon als vanouds ruzie over.

Elke dag, drie maal daags?

OF-20131102_4935
De fantastische meneer Vos

Twee dagen eerder was ik ook in de buurt. Zag toen een vosje als een getraind hondje met twee fotografen meewandelen, mee naar het voederpunt. De plek waar ze inmiddels zo gewend zijn aan gevoerd worden dat ze bij iedereen die in de buurt komt even hun (formidabele) neus laten werken: zit er wat aan deze meneer of mevrouw dat eetbaar is.

 

Ach, ik weet dat het verkeerd is maar ik geef ze geen slecht spul.

 

Even later sta ik te praten met een man, duidelijk ook een rustige natuurliefhebber, kijkertje om, camera om de nek. Aardige man. Maar ook hij doet mee aan dit rare gedrag – het voeren van vossen omdat ze het zo lekker vinden. En de gedroogde stukjes kip zijn prima eiwitten – dan kunnen ze er weer even tegen.

OF-20131102_4961
De mens als onderdeel in de voedselketen van de vos

Zal hij voor de fotografen de vos even naar het gras lokken zodat ze niet thuis hoeven te komen met een vos-op-straat? Geen punt. En weer komt het zakje tevoorschijn om het 5de of 6de plakje gedroogde kip toe te werpen. ‘Ach, ik weet dat het verkeerd is maar ik geef ze geen slecht spul. Met veel zout of suiker en andere rommel dat andere mensen soms doen’. De man vertelt het of het zijn onschuldige ‘guilty pleasure’ is om de vos te verwennen. Alles, alles in me zegt dat het niet klopt. Het voeren van vossen leidt tot ongewenst gedrag. Bij mens en dier.