Neist Point from above

To go there or not to go there

Gepost op 21 maart 2020

Ik begon dit verhaal te schrijven toen ik me aan het voorbereiden was op onze volgende zomervakantie. We hadden de boot naar Harwich geboekt op 1 mei en eenmaal aan de overkant konden we alle kanten op. Wales? Schotland? Peak District? Lake district? Er is nog zoveel van het Verenigd Koninkrijk door ons onbewandeld – we kunnen daar nog jaren heen zonder ons te vervelen.

Door de tussenkomst van het corona-virus is het not-to-go-there geworden. En vermoedelijk betekent dat voor de hele toeristenindustrie een uiterst stil jaartje. Hoe dan ook heeft het verhaal over keuzes maken verder niets met de pandemie te maken.

Vakanties voerden ons in de jaren 80 al naar plekken gingen waar geen hond wenste te komen: het noorden van Europa. Scandinavië, daar is het koud, nat en wordt je opgevreten door de muggen – scandinaviëgangers waren een apart slag mensen die gezellige Franse terrasjes en de warmte van de Middellandse zee nog niet ontdekt hadden, zo was de algemene teneur. De Lofoten waren al sinds ik A Descent into the Maelström van E. A. Poe las, met een rode punaise op de kaart geprikt. Spitsbergen en IJsland leken onbereikbaar en Schotland, de Shetlands en de Hebriden waren in mijn fantasie nog maar net van de vikingen ontdaan maar je kon ze bij wijze van spreken nog ruiken. Kortom: het land van onze dromen.

Toch heeft het heel lang geduurd voordat we het kanaal eindelijk een keer overstaken. Misschien wel omdat ik het vermoeden had dat ik daarna verloren zou zijn.

Zoek maar op, Skye – places to visit. Neist Point, Old man of Storr, The Old Bridge, Fairy pools, The Fairy Glen. Er zijn inmiddels oneindig veel foto’s van genomen. Het zijn stuk voor stuk bijzondere plaatsen, Skye is een bijzonder eiland met een bijzondere geschiedenis.

Nu gaat het verhaal niet per se over Skye – het kan overal zo gaan. Maar op Skye liep ik er voor het eerst tegenaan.

Taking the long way

We waren op reis in ons busje en bezochten voor de eerste keer Schotland. De route erheen was door allerlei bijkomstigheden niet de kortste. Zo kwamen we op Skye aan via de pont van Mallaig naar Armadale. Je komt dan op het ondergewaardeerde zuidelijke deel van Skye uit: het schiereiland Sleat. Zo begon een vakantie op de ‘inner Hebridies’ met lange wandelingen langzaam op gang te komen. Het is een stil deel van het eiland en in de eerste week van mei moet het eiland ook nog grotendeels uit de winterslaap ontwaken.

Het plan was om veel te wandelen. We hadden de stafkaarten in de telefoon en op de iPad staan en er waren een paar stukjes van het eiland die me fotografisch wel leuk leken – maar ik had me niet erg verdiept is de hoogtepunten van Skye.

To go there or not to go there 1

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *