Tri-x pan en zo

Gepost op 24 januari 2016

OM-2_12_1920_1200Ik ben eigenlijk een redelijk ‘rechttoe-rechtaan’ fotograaf. Ik hou niet erg van overbewerkte foto’s, ik ben niet erg weg van al die instagram-filters, ik vind HDR meestal ook maar een kunstje. Beetje doordrukken, tegenhouden en tonemapping, dat is het meestal wel. Add some drama…

Misschien heeft het te maken met mijn zwart-wit verleden. Ik heb jarenlang vrijwel uitsluitend landschappen geschoten met een Olympus OM2 met een 18mm (100º diagonaal) op Kodak Tri-X pan. Oranjefilter of een polafilter er op. Zelf ontwikkelen, zelf afdrukken. Ik vond het heerlijk werken.

Kleur is nog steeds niet mijn echte werkterrein. Kleur geeft zelden mijn ‘moment van beleven’ weer. Dat zit meer in contrast, vorm en licht.

Inspiratie

Mijn eerste ontmoeting met iemand die ik fotografisch omarmde was bij Carl Denig. Ik werkte daar als verkoper en een klant kwam vragen om een travelpack om zijn camera in mee te nemen. Nu leek me dat een onzinnig idee, beetje groot voor een camera. Maar de camera bleek een 8×10″ (20x25cm) Deardorff loopbodem camera te zijn. Een enorm bakbeest van kersenhout. De fotograaf in kwestie reisde rond in een oude mercedes-bus met een kano op het dak en na de koffie (het was een rustige dag) wilde hij wel wat foto’s laten zien. Gemaakt met een Nikon FM2 en een 18mm lens. Foto’s uit Spanje op bariet met geweldige schaduwen, een diepzwarte lucht en een enorme scherptediepte. Een uitgebeten en uitgedroogde boomstronk, spierwit zand, diepzwarte lucht. Ik zie de foto nog op tafel liggen, als ik mijn ogen even dicht doe.

Helaas heb ik geen idee wie de fotograaf was (wie het weet mag het zeggen).

Dát wil ik ook

Desalniettemin heeft hij me in dat uurtje behoorlijk beïnvloed: Ik was letterlijk verkocht. En dus bestelde ik kort daarna mijn zuiko 18mm en het enorme 72mm oranjefilter. Gewoon uit de folder, niemand had zo’n exoot op de plank liggen. En hij kostte me wel bijna een maandsalaris.

OM1_zuiko_18mm

Door de zoeker kijkend werd ik bijna duizelig. Voor je het wist had je je voeten er op staan. Of je vingers. Maar wat een geweldig perspectief.

Dijkhuisjes bij Sloterdijk
Dijkhuisjes bij Sloterdijk

Jarenlang is de 18mm mijn standaardlens geweest als ik op pad was. Ik voelde mij er vanaf het eerste moment mee op mijn gemak.

Als ik die foto’s zie dan weet ik nog, 35 jaar na dato, precies dat ik daar liep – de foto roept dat gevoel ook op.

En nu?

Ik zit in Lightroom eens door de oude foto’s heen te bladeren. Dat doe ik wel eens. Digitaal bladeren is heel wat makkelijker dan dia’s tegen het licht houden met een vergrootglas. Regelmatig zie ik foto’s langskomen die iets hebben meer niet het. Het het dat ik bij die foto uit sloterdijk hierboven wel heb. Het is geen geweldige foto maar ik vind ‘m wel mooi. Robuust.

In lightroom zet je ook een foto met één klik op zwartwit (en weer terug); ik doe dat regelmatig. Maar ik heb  gewoon niet het donkere-kamer gevoel er bij: beetje doordrukken, beetje tegenhouden, toch maar een graadje harder papier.

20_165
Op het strand bij Camperduin – 1981

En nu ga ik het maar weer eens opnieuw proberen. Ik heb een tweedehands OM2-n op de kop getikt. Nu nog een lens vinden (ja, natuurlijk liefst een 18mm) en de ontwikkeltankjes uit het stof halen. En dan weer eens ploeteren met de lichtmeting en pas minstens een dag later je resultaten kunnen beoordelen. Zal wel wennen zijn.

2 Comments

  • Olof,

    Heeft die fotograaf ook een tentoonstelling in Amsterdam gehad met foto’s die hij in Noord-Amerika en Canada heeft gemaakt? Ik had in die tijd namelijk ook een klant bij Denig die met de kano reisde, enzovoorts.

    Overigens ik ben het volledig met je eens. Foto’s moet je niet of nauwelijks bewerken.

    Groeten, Willem

    • Ik heb geen idee wie hij was of hoe hij heette. Ik heb laatst al internettend gezocht naar landschap en deardorff maar de fotograaf die daar uit tevoorschijn kwam is tientallen jaren te jong: Joep Jacobs.

Comments are closed.